Acker Velvet – Carbon & Chairs [Monotype, 2012]

 
Acker Velvet - Carbon & Chairs

Wykonawca: Acker Velvet
Album: Carbon & Chairs | Rok: 2012
Wytwórnia: Monotype | Nośnik: CD
Gatunek: jazz, improv
Podobne: Spill, Zero Centigrade


Recenzja: Andreas Trobollowitsch i Johannes Trondle – wiedeńscy muzykolodzy, kompozytorzy i muzycy ścierają swe muzyczne wizje od 2006 roku. Rok później założyli elektroakustyczny duet Nörz, który skupiał się na graniu na żywo i spontanicznej interakcji kreującej świadome struktury muzyczne. Zależało im bardziej na komponowaniu w czasie rzeczywistym, niż na improwizowaniu. W 2009 roku wydali album zatytułowany ‘Acker Velvet’. Rok później rozpoczęli pracę nad kolejnym krążkiem, który ukończono między kwietniem, a wrześniem. Postawiono na instrumentacje, złożoność struktur i przystępność. Dla odróżnienia tej nowej drogi, a jednocześnie powiązania nowego albumu z poprzednim, duet zmienił nazwę na tytuł debiutu. Jako Acker Velvet wydali w 2012 roku omawianą płytę ‘Carbon & Chairs’.

Krążek wypełnia dwanaście niedługich utworów. Ich zwięzłość sprzyja przyswajalności. Powstały z serii oddzielnie zagranych i nagranych improwizacji, które następnie wykorzystano do zbudowania i zaaranżowania kompozycji. Andreas lubuje się w elektroakustyce, nagraniach terenowych, preparowanych instrumentach, mikserze bez wejścia i taśmach. Johannes z kolei eksploruje sonorystyczne możliwości wiolonczeli. Większość tych elementów słychać na płycie, oprócz tego prawdopodobnie gitarę (akustyczną i elektryczną), taśmy i elektronikę. Powstała z tego muzyka jest bardzo spójna brzmieniowo – dominuje akustyka, bardzo różnorodna w formie, ukazująca wiele pomysłów i o różnym charakterze. Niektóre utwory nawiązują do noise’u, ambientu, inne do elektroniki i minimalizmu. W Emma słychać echa krautrocka, w Lichterleau akustyczny drone, a Xyl nawiązuje charakterem do starego jazzu. Utwory rozpostarte są między kompozycją, kolażem i improwizacją. Najlepsza jest końcówka. Flesh to mroczna kołysanka, którą bałbym się puścić dziecku (gościnnie na wokalu Werner Kitzmüller), a I zamyka album w łagodny i minimalny sposób. ‘Carbon & Chairs’ słucha się bardzo przyjemnie. Momentami muzyka jest bardzo chwytliwa, a w dalszym ciągu eksperymentalna.

Opakowanie: Album wydano we właściwy dla Monotype czteropanelowy ekopack. Nienaganny i schludny design Mirta jest jak zawsze godny podkreślenia. Bazę stanowi zdjęcie Annaleny Stauber, które przedstawia rozsypane na ziemi połamane plastykowe przedmioty. Niegdyś kolorowe, teraz błotem ubrudzone – jak zwykle grafika świetnie koresponduje z muzyką.


Ocena: bardzo dobry 5 / 6

Lista utworów:
1. Cut and Fade
2. Xyl
3. Emma
4. Lydia
5. Zaino
6. II
7. Arco
8. Ol
9. Haco
10. Lichterleau
11. Flesh
12. I

Czas: 39:08
Mastering: Martin Siewert

Reklamy

~ - autor: Krzysztof Pietraszewski w dniu 5 kwietnia 2013.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s